Gierszewska - Dubik Krystyna
Gierszewska - Dubik Krystyna jest wieloletnią członkinią Klubu Literackiego "Na Wyspie". Urodzona w Szczuczynie Nowogródzkim - w Świnoujściu przebywała od 1959 r. Ostatnio przeprowadziła się do Wolina. Debiutowała w konkursie ogłoszonym przez Radiostację Lille pracą "Jak sobie wyobrażam swój pobyt w Paryżu". W roku 1986 pismo literackie "Kamena" drukowało jej wspomnienia, wyróżnione w konkursie tego dwutygodnika. W 1989 r. otrzymała II nagrodę czasopisma "Gospodyni", za opowiadanie "Nasz dom", którego fragment opublikowano. Kilka jej wierszy znalazło się w almanachu "Jarmark pod trójzębem", wydanym przez Klub Literacki "Na Wyspie" w 1991 r. Poniżej trzy wiersze z tomiku "Zapomniane wiersze" wydanego w 1993 r.
CO CZUJĄ?
Co czuje człowiek z pętlą na szyi?
Co czuje łamany bez?
Co czuje dziecko, gdy się go bije?
Co czuje uwiązany pies?
Drzewo co czuje, gdy się go ścina?
Co czuje koszona łąka?
Ciążę jak znosi zgwałcona dziewczyna?
Co czuje owad w sieci pająka?
Co czuje matka nad dziecka trumną
Pehia niemego krzyku...?
Chorzy na raka, na aids nim umrą?
Co robak na haczyku?
Co czuje zwierzę osaczone?
Ludzie co giną z głodu?
Ptak co ma skrzydła okaleczone?
Las, gdy już cały jest w ogniu?
Co czuje pilot, gdy samolot płonie?
Motyl szpilką przebity?
Żołnierz na pierwszej linii frontu
Pośród kompanów kompanów zabitych?
CZŁOWIEK
Człowiek jest małą planetą
Wszystko się wewnątrz rozgrywa
Łzawych w nim deszczów powodzie
Wulkanów zieją ogniwa.
Są w nim też cztery pory roku
Zależne to od wieku
Wiosenne siewy - letnie żniwa
Wszystko w maleńkim człowieku.
Człowiek - to tylko opakowanie
Jakiegoś dobra i zła
Wewnętrznych wojen rozgrywanie
Bezdennych doznań gra.
Nieprzewidziane choroby
Rozczarowania miłości
Grają w nim szatańskie lub boskie sposoby
Przebłysków uciech i bezsilności.
Człowiek - niewolnik ciała
Dusza się szarpie jak w sidłach
Na pewno niedoskonała
Wciąż wołająca o skrzydła.
SEN
Róże mi się śniły
Pełen ogród róż
Zerwałam z nich kilka
Raniąc sobie ręce
Róże cudne, pąsowe
Gdzież się podział stróż?
O Boże! Tobie je dam w podzięce!
Róże w perłach rosy
W poświacie księżyca
Cóż za pejzaż
Dla duszy malarza?
Tylko księżyc
nimi się zachwycał
Drugi raz nawet sen się
Nie powtarza
Na białej sukni
Widzę krople krwi
Moją?... czy z płatków czerwonych?
Szukam wyjścia
Szukam bramy, okien, drzwi
Szukam drogi
Czując, że pierzchnie mi sen
Wspaniały, błogi
Wciąż szukam drogi do nikąd
Wszystko - jak sen
oddala się, znika...
